Atilla GÖSTERİŞLİ
Tek suçlu benim… Beni affedebilecek misiniz?
2 Mart 2020 Pazartesi 13:41:14

TÜİK, Düzce’yi Türkiye’nin en mutlu şehirler sıralamasında 7’inci olarak gösterdi… Bu konuda ne düşünürsünüz kestiremiyorum, ama, ola ki, bu sonuçtan ötürü kızgınsanız, öfkeliyseniz sizlerden özür dilerim. Buna ben sebep oldum.

Oldukça şık birisiydi. Takım elbiseli, kravatlı biri. Adının TÜİK olduğunu söyledi. Bazı sorular soracağını söyleyince kıramadım. ‘Mutlu musunuz’ deyince, o kibar ve eda’lı hali karşısında ben de anlattım…

‘Pazar’ dedi, ‘Alışveriş’ dedi…

Bizim her ‘Perşembe’ günü ‘kabul günümüzdür’… Malum, o gün Düzce’de ‘Pazar’ kurulur. Hanımla birlikte akşamüstü pazara çıkarız. Alışveriş bahane aslında, bizimki akşamsefası gibi. İlk Kerem bey ile hanımına rastlarız. Onların evi pazara daha yakın. Sonra, Levent bey ve hanımı aramıza katılır. Bir iki tezgah sonra da İlhan beylerle rastlaşırız. Genelde orta tezgahta buluşuyoruz, çünkü, orası biraz daha geniş alan. Biz o ana kadar elmalarımızı almış oluyoruz. Levent beyler illa gözleme alırlar. İlhan beyler salatalıktan hiç şaşmazlar. Bir yandan sohbet ederiz, bir yandan da, birbirimize ikramlarda bulunuruz. Malum, hanımlar sohbeti koyu tuttuklarından, arada hanımı uyarır, elmaları dilim dilim keserek vermesini isterim. Bir sonraki haftaya tekrar görüşmek üzere kabul günümüzü tamamlayarak evlerimizin yolunu tutarız. Ne kadar mutlu olduğumuzu anlatamam size.

TÜİK, ya ‘ev’ dedi…

Sıcacık bir yuvamız var. Malum havalar soğuk. Doğalgaz tüketiyoruz. Faturalar, su’dan ucuz gelince hanıma rica ettim. Bir servis getirmesini, oda’lara doğalgaz peteği ilave ettirmesini istedim. Affedersiniz, söylenmez ama, odanın içinde fanila ile dolaşmaya başladım. Evin loş hali hiç hoşuma gitmez. Karanlık, içimi de karartıyor. Ev dediğin ışıl ışıl olmalı. Madem elektrikte indirim yapıldı, niye bu fırsatı değerlendirmeyelim ki? Bütün oda’ların ışıklarını açıyoruz, saray gibi oldu. Nasıl mutlu olduğumu anlatamam size.

TÜİK, ya ‘iş’ durumu dedi…

Bu kez soruya soruyla karşılık verdim, biraz ayıp oldu ama, ‘ o da nereden çıktı’ dedim. En son yan dairenin kızı mülakata gitmişti, babası anlattı, kızı ‘ beğenmedim ben o işi’ deyip rest çekmiş. Sonra anlattı, üç firmadan teklif gelmiş, biri 8 milyon maaş teklif etmiş diğerleri 10 milyon. Yarın, diğer sosyal hakları görüşeceklermiş. Üst kat komşumuzun oğlu yeni mezun. Babası O’na gerekli ‘dua’ları vermiş. Gece, yatsıdan sonra 1001 kez okuyacakmış. Sıkı sıkı da tembih etmiş, ‘tespih kullanıldığında sayı hatası olabiliyor, nohut kullan’ demiş. İş durumu kesin. Komşularım adına nasıl mutlu olduğumu anlatamam size.

Ben böyle mutluyum ya… Netflix’te film listesi yapıyorum, birden sokağımıza bir ambulans sirenlerini çalarak giriyor. Pencereden baktım, bizim evin önünde durdu. Hayrola derken, baktım kapının zili çalıyor. Meğer hanım çağırmış, ‘sendeki bu mutluluk hayra alamet değil’ diye.

Mutluluk ne zaman ‘hastalık’ oldu, hiç anlamadım.

Tüm hakları saklıdır, Sitemizin tasarımı ve içeriği T.C. yasalarınca tescil ile korunmaktadır

Copyrights 2013 @ Düzcelife